Πέπε: "Καλύτερος ο Ρονάλντο από Μέσι, Πελέ και Μαραντόνα"

Απόλυτα πεπεισμένος για την αξία του Ρονάλντο είναι ο Πέπε. "Ντροπή αν δε του δώσουν την Χρυσή Μπάλα", δήλωσε.

Ο CR7 διαθέτει έναν μεγάλο σύμμαχο σε εθνική ομάδα και Ρεάλ Μαδρίτης. Το όνομά του Πέπε. Ο κεντρικός αμυντικός δεν δίστασε να μιλήσει τόσο για την τωρινή εικόνα του Ρονάλντο όσο και για την διαχρονική του θέση στο ποδόσφαιρο.

"Έχει πετύχει 23 γκολ μέχρι στιγμής. Τί άλλο πρέπει να κάνει για να τον παραδεχτούν; Είναι ο καλύτερος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών και θα ήταν σκάνδαλο και ντροπή αν δε του έδιναν την Χρυσή Μπάλα σε έναν χρόνο που η διαφορά του με τους υπόλοιπους ήταν πιο ξεκάθαρη από ποτέ".

Καμία αμφιβολία στο μυαλό του Πέπε που αποκλείει χωρίς κανέναν ενδοιασμό Μέσι και Νόιερ. 

Χαμός στο Ρεάλ Μαδρίτης - Ρόμα! Ξύλο και ντου οπαδών (videos)

Το φιλικό του International Champions Cup περιλάμβανε πολλά πέρα από ποδόσφαιρο. Νεύρα Πέπε - Κεϊτά... από τα παλιά και δίλεπτο ντου οπαδών! Και 0-1, φυσικά.

Κεϊτά vs Πέπε


Το ματς άρχισε με άγριες διαθέσεις. Ο Κεϊτά δεν έκανε χειραψία με τον Πέπε και τα αίματα άναψαν. Στη συνέχεια, ο αμυντικός χαφ από το Μάλι πέταξε μπουκάλι με νερό στον Πέπε. Μάλιστα, η επίθεσή βρήκε στόχο αφού χτύπησε στον ώμο του βραζιλιάνου. 

Ο Κεϊτά ήταν εκτός εαυτού και σε συζητήσεις με τους παίκτες της Ρεάλ Μαδρίτης έδειχνε πως ο Πέπε τον είχε χτυπήσει προηγουμένως με το κεφάλι. Το περιστατικό δεν το συνέλαβε η κάμερα.

Η μονομαχία τους έχει προϊστορία καθώς οι δύο παίκτες είχαν σκληρές κόντρες στα παιχνίδια των Κλάσικος.



Το ντου των οπαδών

Στο 86ο λεπτό, έγινε μια μυθική είσοδος οπαδών στο χορτάρι. Το ντου κράτησε για περίπου δύο λεπτά και θα μπορούσε να θεωρηθεί ρεκόρ (;). 

Επίσης, έγιναν συλλήψεις μπροστά από τον πάγκο της Ρεάλ με τον Σέρχιο Ράμος να κοιτάζει έντρομος!

Ορισμένοι οπαδοί, κυρίως από το Μεξικό, πέτυχαν τον σκοπό τους. Έφυγαν από το γήπεδο με αυτόγραφα και φωτογραφίες. Ο Ίσκο ήταν ο πιο περιζήτητος παίκτης.

Κάτσε όπως Πέπε! Κύργιας και Ντούντα τα "θύματα".

Δύο πανομοιότυπες φάσεις σημειώθηκαν την Κυριακή. Πέπε και Κάτσε ακολούθησαν την ίδια συνταγή.

Οι δύο ποδοσφαιριστές έγιναν το κεντρικό θέμα σε Ισπανία και Ελλάδα, αντίστοιχα. Τα χτυπήματά τους έμοιαζαν πολύ το ένα με το άλλο.

Βέβαια, θα μπορούσαμε να πούμε πως σε αυτό υπερισχύσαμε σαν χώρα καθώς ο Κάτσε αποβλήθηκε ενώ ο Πέπε συνέχισε στο παιχνίδι κανονικά, πράγμα που φυσικά δεν έπρεπε να συμβεί...

Πέπε δολοφόνε!

Οι οπαδοί της Ρεάλ τραγουδούσαν στα μισά του πρώτου ημιχρόνου "Pepe matador" ( Πέπε δολοφόνε)!

Φαίνεται πως δεν ντρέπονται και ιδιαίτερα για τις "αταξίες" του Πέπε. Ίσα - ίσα προσπάθησαν με αυτό τον τρόπο να πικάρουν τους οπαδούς της Χετάφε.

Ο Πέπε ήταν ο αρνητικός πρωταγωνιστής του ματς ανάμεσα στις δύο ομάδες το 2009. Ο βραζιλιάνος δεν μπόρεσε να ελέγξει τα νεύρα του και ξέσπασε,χειρότερα δεν γίνεται, πάνω στον τότε αρχηγό της Χετάφε, Κασκέρο.

Μόνο τυχαία δεν βρίσκονται οι ροχιμπλάνκος στην δεύτερη θέση της Λα Λίγα. Το κατόρθωμα τους μεγάλο αφού έχουν εκτοπίσει την μισητή αντίπαλο τους Ρεάλ Μαδρίτης και τους χωρίζουν μόλις 6 βαθμοί από την πρωτοπόρο Μπάρτσα. Το αν θα κατορθώσουν να κρατηθούν τόσο ψηλά είναι άξιο προσοχής αλλά η πορεία τους μέχρι στιγμής αξίζει πολλά μπράβο.

Κάποιος κακεντρεχής θα λεγε ότι η Ατλέτικο ξεπερνάει την Ρεάλ στη βαθμολογία επειδή οι μερένχες ήταν εκείνοι που τους έδωσαν το δικαίωμα λόγω της κακής εκκίνησής τους στο πρωτάθλημα. Όχι. Η ομάδα του ''Τσόλο'' Σιμεόνε σίγουρα επωφελήθηκε από την κάμψη της συμπολίτισσας της αλλά η σκληρή δουλειά και η εξαιρετική φυσική κατάστασή της είναι το μυστικό της.

Το ποδόσφαιρο που παίζει η Ατλέτικο είναι χάρμα οφθαλμών. Όλοι τρέχουν,όλοι μαρκάρουν,όλοι επιτίθενται. Τα μπακς στις επιθέσεις λειτουργούν σαν χαφ,τα σέντερ μπακς ανεβαίνουν στο κέντρο. Στις άμυνες Φαλκάο και Ντιέγκο Κόστα πρεσάρουν με κάθε τους δύναμη λες και αν χάσουν την μπάλα η ομάδα τους θα δεχτεί γκολ. Όλα λειτουργούν στην εντέλεια. Μεγάλο μερίδιο στην φετινή επιτυχία έχει πέρα από τον Φαλκάο,των 5 γκολ κόντρα στην Ντεπορτίβο λα Κορούνια(πάνω από μια δεκαετία είχε να σκοράρει παίχτης αυτό τον αριθμό τερμάτων σε ένα ματς στην Λα Λίγα), και ο βραζιλιάνος Ντιέγκο Κόστα. Την σεζόν που διανύουμε ο 24χρονος μοιάζει αναγεννημένος. Από εκεί που όλοι τον είχαν στην μπάντα,ο περσινός δανεισμός του στην Ράγιο Βαγιεκάνο τον έφερε ξανά στο προσκήνιο. Εκεί σκόραρε 10 γκολ σε 16 εμφανίσεις και έτσι τράβηξε την προσοχή του Σιμεόνε που παίρνει μέχρι στιγμής το 300% από τον ποδοσφαιριστή του. Ο Κόστα έχει εξελιχθεί σε πολυεργαλείο και αυτό του έχει αποφέρει φανέλα βασικού. Χωράει στο ίδιο σύστημα με τον Φαλκάο,έχοντας υποστηρικτικό ρόλο. Είναι ο αφανής ήρωας της υπόθεσης. Παράλληλα, είναι η καλύτερη εναλλακτική για να αντικαταστήσει τον κολομβιανό. Μπορεί να καλύψει με άνεση την θέση του φορ,πράγμα που έκανε στο παιχνίδι κυπέλλου με την Χετάφε όπου σκόραρε και δύο γκολ. Με λίγα λόγια,είναι το παιδί για όλες τις δουλειές.

Εντάξει,όσον αφορά τον Φαλκάο,δεν συμβαίνει κάτι το παράδοξο,απλά γίνεται το αναμενόμενο. Μιλάμε για μία μηχανή των γκολ,για έναν παίχτη που σκοράρει στατιστικά ένα τέρμα ανά δύο ματς σε εθνική και επαγγελματικό σύλλογο. Είναι εγγύηση,όχι μόνο τώρα αλλά το όνομα του το είχε ήδη φτιάξει από την Ρίβερ Πλέιτ όπου λατρεύτηκε από τους οπαδούς των μιγιονάριος. Το σόου του συνεχίστηκε στην Πόρτο. Έχει παίξει μόνο σε τρεις ομάδες αλλά και στις τρεις αποτέλεσε ίνδαλμα. Μελετημένες κινήσεις στην καριέρα του,χωρίς να βιάζεται για το επόμενο βήμα. Σε αυτό καθοριστικό ρόλο παίζει το γεγονός ότι ανήκει ίσως στη μεγαλύτερη εταιρεία μάνατζμεντ στον κόσμο,στην Gestifute. Ατζέντης σε αυτήν είναι ο Ζορζ Μέντες που έχει αναλάβει μεταξύ άλλων την διαχείριση των δικαιωμάτων του Κριστιάνο Ρονάλντο,του Νάνι και του Πέπε. Ο Φαλκάο πάντα φεύγει με ψηλά το κεφάλι.

Στην Ατλέτικο,πάντως,πίσω από τα γκολ του Φαλκάο κρύβονται πολλά χιλιόμετρα. Αντριάν,Κόκε και Αρντά δεν σταματάνε να τρέχουν προκειμένου να τροφοδοτήσουν τον δεύτερο σκόρερ του πρωταθλήματος. Συνέχεια ψάχνουν την κάθετη μπαλιά,που όσο προβλέψιμο κι αν ακούγεται,είναι ο τρόπος που εκτίθενται οι αντίπαλες άμυνες. Όλο το παιχνίδι της ομάδας στηρίζεται σε αυτό. Αντριάν και Κόκε είναι επιθετικοί χαφ που ξέρουν πότε θα πασάρουν και πότε θα σουτάρουν και προκαλούν με την ταχύτητά τους μεγάλα προβλήματα στα σέντερ μπακς. Σχετικά με τον Αρντά,ο τούρκος συνεχίζει στο δρόμο προς τη δόξα μετά από την άκρως πετυχημένη θητεία του στην Γαλατάσαραϊ,σωματείο που τον ανέδειξε. Ο Αρντά είναι ένας εργάτης στο χώρο του κέντρου που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί πανταχού παρών και ταυτόχρονα ιθύνων νους της ομάδας.

Επιπρόσθετα,τα εύσημα πρέπει να δοθούν πέρα από μπροστά και στους δύο κεντρικούς αμυντικούς του συλλόγου. Μπορεί το έργο τους να φαίνεται εύκολο αλλά αυτό που χρειάζεται να τονιστεί είναι το ότι οι ίδιοι το κάνουν να μοιάζει εύκολο. Γοδίν και Μιράντα έχουν στήσει ένα σινικό τοίχος στην άμυνα. Κύρια χαρακτηριστικά τους; Η ψυχραιμία και η ομοιογένεια. Δεν παρατάνε τα όπλα και ο ένας αλληλοσυμπληρώνει τον άλλο.

Μεγάλος πρωταγωνιστής της ομάδας είναι φυσικά ο προπονητής της,Διέγο Σιμεόνε. Είναι εκείνος που έδωσε άλλη πνοή στην ομάδα,αναλαμβάνοντας τα ηνία από τον Γρεγόριο Μανθάνο. Παρά το ότι είχε μία καθοδική πορεία στην εξέλιξη του ως μάνατζερ, η Ατλέτικο του έδωσε το κλειδί του Βιθέντε Καλδερόν. Τον εμπιστεύτηκε βάση του τίτλου που ο Σιμεόνε κατέκτησε με την Εστουδιάντες. Πίστεψε στις δυνατότητές του,τον τίμησε και εκείνος την τιμάει με τα αποτελέσματα που φέρνει. Η εκτίμηση φέρνει και καλύτερη παραγωγικότητα, πράγμα που συμβαίνει τόσο στην περίπτωση του Σιμεόνε όσο και στις περιπτώσεις των Κόστα και Κουρτουά(που θα έμενε στην σκιά του Τσεχ αν δεν έφευγε από την Τσέλσι). Έξυπνες κινήσεις από την διοίκηση Σερέζο και έτσι η ομάδα κοιτάει ψηλά.

Φασιστική ή αμυντική η απόφαση για την εθνική Κύπρου?

Το απόρθητο κάστρο που ονομάζεται εθνική Κύπρου είναι έτοιμο να πέσει; Η κυπροποίηση των Πίντο,Λαμπάν και Τζούνιορ δεν κάνει ένα τέτοιο σενάριο να μοιάζει απίθανο. Ωστόσο,οι διεθνείς ποδοσφαιριστές της χώρας δεν δείχνουν διατεθειμένοι να παραδώσουν τόσο εύκολα τα όπλα και απειλούν με αποχή από τις υποχρεώσεις τους.

Είναι ξεκάθαρο πως οι Κύπριοι παίχτες προσπαθούν να διαφυλάξουν με νύχια και με δόντια την ομοιογένεια στο αντιπροσωπευτικό τους συγκρότημα. Όμως,η παγκοσμιοποίηση φαντάζει ανίκητη και η προσπάθεια τους,καλώς ή κακώς, μοιάζει αντίθετη με την φυσική ροή των πραγμάτων... Ειδικά,από την στιγμή που το πρωτάθλημα της Κύπρου έχει πάρει τα πάνω του θεωρείται λογικό το γεγονός πως ξένοι παίκτες επιθυμούν να αγωνιστούν με τα χρώματά της εθνικής. Πόσο μάλλον στις περιπτώσεις του Πίντο,από το 2006 μέλος του ΑΠΟΕΛ,του Λαμπάν,από το 2007 μέλος της Ανόρθωσης και του Τζούνιορ,από το 2009 μέλος της ΑΕΛ. Πέρα από το ότι βλέπουν την εθνική Κύπρου σαν πρόκληση για την καριέρα τους σίγουρα είναι δεμένοι και με την ''ιδιοσυγκρασία'' του συγκεκριμένου κράτους. Βέβαια,αρκετοί υποστηρικτές της εθνικής Κύπρου νιώθουν άβολα με την προοπτική αυτή αλλά είναι κάτι δύσκολο να αποφευχθεί. Χαρακτηριστικό και παραπλήσιο παράδειγμα αποτελεί η εθνική Πορτογαλίας από την οποία έχουν περάσει ή παίζουν ακόμα ουκ ολίγοι βραζιλιάνοι παίχτες που άφησαν το στίγμα τους στο πρωτάθλημα της ιβηρικής χώρας. Ντέκο,Λιέντσον και Πέπε έχουν αγωνιστεί με την Σελεσάο και κυρίως η δεύτερη περίπτωση επιλέχθηκε από τους ιθύνοντες ελλείψει εναλλακτικών λύσεων. Είναι γνωστό πως η Πορτογαλία πονάει εδώ και χρόνια στην θέση του φορ,μετά την αποχώρηση του Παουλέτα. Έτσι,κι ο Νιόπλιας πιστεύει πως με την ένταξη των τριών προαναφερθέντων παιχτών θα κλείσει κάποιες ''τρύπες''. Για να κάνουμε,όμως,και τον συνήγορο του διαβόλου αν δεν θεωρεί ικανό το κυπριακό υλικό γιατί σχεδόν ένα χρόνο πριν(τον Ιούνιο του 2011) συμφώνησε να κάτσει στον πάγκο της εθνικής ομάδας;

H σχετική ανακοίνωση που εκδόθηκε είναι η εξής:

''Μετά από συνάντηση που είχαν όλοι οι διεθνείς Κύπριοι ποδοσφαιριστές με τον ΠΑ.Σ.Π. χθες Δευτέρα 06/8, αποφασίστηκε όπως σε περίπτωση που κληθούν στην Εθνική ομάδα οι 3 ποδοσφαιριστές που πρόσφατα πολιτογραφήθηκαν Κύπριοι μετά από εισήγηση του ομοσπονδιακού προπονητή και της ΚΟΠ, τότε ΚΑΝΕΝΑΣ ΚΥΠΡΙΟΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΗΣ ΔΕΝ ΘΑ ΑΓΩΝΙΣΤΕΙ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ.

Η απόφαση αυτή της βουλής και της ομοσπονδίας θεωρούμε ότι μειώνει τον Κύπριο ποδοσφαιριστή και ότι δεν λύνει συγκεκριμένα και ουσιαστικά προβλήματα στις θέσεις αυτές που ίσως έχει ανάγκη η Εθνική. Για την στήριξη της Εθνικής ομάδας χρειάζονται να παρθούν άμεσα και δραστικά μέτρα στήριξης του Κύπριου ποδοσφαιριστή.

Τι θα πετύχουμε άραγε με την κυπριοποίηση ξένων ποδοσφαιριστών; Μήπως θα κατακτήσουμε το παγκόσμιο ή το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα; Τί θα γίνει όταν θα σταματήσουν το ποδόσφαιρο οι Οκκάς, Κωνσταντίνου και Γιωργαλλίδης; Μήπως θα κυπριοποιήσουμε άλλους 3 ή 4 για να καλύψουν και αυτές τις θέσεις;

Εκτιμούμε την προσφορά των τριών ποδοσφαιριστών και τονίζουμε ότι η αντίδραση αυτή των διεθνών ποδοσφαιριστών δεν έχει καμία σχέση με τα παιδιά αυτά οι οποίοι είναι εξαιρετικοί χαρακτήρες και ποδοσφαιριστές. Οι εθνικές ομάδες είναι το τελευταίο προπύργιο που έμεινε για τον Κύπριο ποδοσφαιριστή αφού οι ομάδες έχουν χάσει εντελώς τον κυπριακό χαρακτήρα τους με την εισβολή των ξένων και κοινοτικών ποδοσφαιριστών και ο κύπριος ποδοσφαιριστής εξαφανίζεται.

Οι εισηγήσεις του ομοσπονδιακού προπονητή και η υλοποίηση τους από την ομοσπονδία είναι εντελώς λανθασμένες και αποτελούν ημίμετρο με τεράστιους κινδύνους για το μέλλον των νέων Κύπριων ποδοσφαιριστών. Η άποψη του κύριου Νιόπλια ότι δεν υπάρχουν Κύπριοι ποδοσφαιριστές είναι λανθασμένη και σκοτώνει τα όνειρα όλων των νέων ταλέντων. Η Εθνική ομάδα πήρε μέχρι τώρα τα περισσότερα αποτελέσματα με την ψυχή και το σθένος που διακατείχαν οι ποδοσφαιριστές της και μετά με το ταλέντο. Εάν χάσουμε την ψυχή μας τότε τελειώσαμε και σαν Εθνική ομάδα.

Γνώριζε πολύ καλά το που ερχόταν να δουλέψει και ποιες ήταν οι δυσκολίες αλλά αντί να στηρίξει τους ποδοσφαιριστές και να δουλέψουν με εισηγήσεις στήριξης τους μέσω της ομοσπονδίας διάλεξαν την εύκολη οδό των κυπριοποιήσεων. Πρέπει επιτέλους όλοι να καταλάβουν ότι η Εθνική ομάδα ανήκει στους Κύπριους ποδοσφαιριστές και πρέπει να καταρτίζεται από ποδοσφαιριστές που προέρχονται από τα σπλάχνα των εθνικών ομάδων παίδων, νέων και ελπίδων και όχι με εισαγωγή ξένων. Πρέπει να στηριχθούν οι νέοι διεθνείς και να προωθηθούν στις ομάδες τους και όχι να παραγνωρίζονται με αυτό τον τρόπο που βλέπουμε σήμερα.

Ο ΠΑ.Σ.Π. έχει κάνει εισηγήσεις στήριξης του Κύπριου ποδοσφαιριστή και είναι ανοικτός στον διάλογο για το καλό του κυπριακού ποδοσφαίρου αλλά δυστυχώς ενώ δόθηκαν κάποιες υποσχέσεις για άλλη μια φορά δεν τηρήθηκαν. Θεωρούμε ότι δεν εξαντλήθηκαν όλα τα περιθώρια επιλογών του κύριου Νιόπλια και ότι οι θέσεις αυτές που αγωνίζονται οι 3 ποδοσφαιριστές δεν τις έχει ανάγκη η εθνική. Δεν είναι ντροπή να θυσιάσεις μια διοργάνωση για να κτίσεις μια νέα ομάδα, ντροπή είναι να παραγνωρίζεις όλα τα νεαρά ταλέντα και να αγωνίζεσαι με ξένους. Οι Εθνικές ομάδες δεν είναι σωματεία.

Τέλος κλείνοντας θέλουμε να τονίσουμε ότι λυπούμαστε ιδιαίτερα για την στάση της επιτροπής εσωτερικών της βουλής η οποία δεν τήρησε την υπόσχεση του προέδρου της κύριου Γιάννη Λαμάρη για ενημέρωση περί του θέματος πριν παρθούν οποιαδήποτε μέτρα παρόλο που όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς ήταν κάθετα ενάντια στις κυπριοποιήσεις.

Ο ΠΑ.Σ.Π. είναι ο μεγαλύτερος σύνδεσμος αθλητών στην Κύπρο και απαιτεί να έχει μεγαλύτερο σεβασμό. Η χθεσινή απόφαση των διεθνών ποδοσφαιριστών μελών του ΠΑ.Σ.Π. είναι απόλυτα σεβαστή και τυγχάνει καθολικής στήριξης όλων. Κύριοι, το τελευταίο προπύργιο του Κύπριου ποδοσφαιριστή είναι η Εθνική ομάδα και εάν κάποιοι δεν το σέβονται ούτε αυτό, εμείς οφείλουμε να παλέψουμε μέχρι τέλους για την σωτηρία του Κύπριου ποδοσφαιριστή''.

Vincent Laban

Dosa Junior

Helio Pinto

Ρώτησα τα μάτια μου τι έχουν και πονάνε... Πορτογαλία 0-0 Ισπανία (πεν. 2-4)

Ήταν το ματς που οι πιο πολλοί φίλαθλοι στο 90' σταμάτησαν να βλέπουν,ζώντας ήδη αρκετά λεπτά βασανιστικών στιγμών. Λίγοι ήταν οι θαρραλέοι που άντεξαν να δουν και τα πέναλτι αφού ήταν σχεδόν,βέβαιο,πως στην παράταση δεν θα άλλαζε κάτι. Οι θεατές θα παρακολουθούσαν έναν αγώνα με suspense και διακυμάνσεις στο σκορ μόνο αν η Πορτογαλία πετύχαινε πρώτη γκολ. Κάτι τέτοιο δεν έγινε και η Σελεσάο ''αποτελείωσε'' τον κόσμο με την εμφάνισή της μετά και το μαρτυρικό Πορτογαλία 0-1 Γερμανία. Η Πορτογαλία είχε χτίσει μία πολύ καλή παράδοση απέναντι στους φούριας ρόχας αφού στα τελευταία 12 παιχνίδια μεταξύ τους είχε χάσει μόλις 2 φορές. Μάλιστα, το συντριπτικό 4-0 που γνώρισαν οι δεύτεροι σε φιλικό τον Νοέμβριο του 2010,τους είχε πονέσει αρκετά. Επίσης,η νίκη με 0-1 των Πορτογάλων απέναντι στους γείτονες τους στο Euro 2004, τους οποίους οδήγησε στον αποκλεισμό, ήταν δύο αρκετά σοβαροί λόγοι για να ζητήσουν οι Ισπανοί την εκδίκηση και, έστω από την διαδικασία των πέναλτι,το κατάφεραν. Αξίζει να σημειωθεί πως η Ισπανία πάει,πλέον,στον τελικό έχοντας δεχτεί μόνο ένα γκολ στα 5 ματς που έχει δώσει στο Euro 2012 και αυτό το σημείωσε η Ιταλία στο πρώτο παιχνίδι του ομίλου τους.

Η ομάδα του Πάουλο Μπέντο παρατάχθηκε στον ημιτελικό κόντρα στους πρωταθλητές κόσμου του 2010,χωρίς αλλαγές. Απλά,χρειάζεται να τονιστεί πως προτίμησε στην θέση του φορ τον Αλμέιδα αντί των Ποστίγκα και Ολιβέιρα. Από την άλλη πλευρά,ο Βιθέντε Ντελ Μπόσκε προέβη στο να χρησιμοποιήσει τον Νεγρέδο,πράγμα που σίγουρα εξέπληξε. Αντί,δηλαδή,να διαλέξει την πολυδοκιμασμένη τακτική 4-6-0, η τελική του επιλογή ήταν το 4-2-2-1. Και πάλι,όμως,έδειξε να το παίρνει πάνω του αφού και σε αυτή την περίπτωση το αναμενόμενο θα ήταν να βάλει τον Τόρρες. Πιθανώς,η μέτρια απόδοση του παίχτη της Τσέλσι απέναντι στην Κροατία να τον προβλημάτισε. Έτσι,κατέληξε στον άσσο της Σεβίλλης που είναι ιδιαίτερα ταχύς και ταιριάζει στο στυλ της Ισπανίας και στις σκέψεις του προπονητή του.

Η Πορτογαλία μπήκε αποφασισμένη στο παιχνίδι με αυτοσκοπό την νίκη. Ίσως,να είναι και η πρώτη ομάδα μέχρι στιγμής, με αντίπαλο την Ισπανία, που από το πρώτο λεπτό μέχρι το τελευταίο επιδίωκε την νίκη και δεν θα ήταν ευχαριστημένη με κάτι λιγότερο. Έως το 20' ο ρυθμός του αγώνα προέβαλε ευοίωνα στοιχεία για την συνέχεια,πράγμα, ωστόσο, που δεν πήρε σάρκα και οστά. Στο πρώτο ημίχρονο δεν σημειώθηκε καμία μεγάλη ευκαιρία καθώς,ειδικά, η Πορτογαλία και λιγότερο η Ισπανία δημιούργησαν λίγες ολοκληρωμένες φάσεις. Ο Ρονάλντο,έδειχνε πολύ νευρικός και δεν έπαιζε με καθαρό μυαλό το οποίο απαιτούνταν. Συνήθως,η πρώτη ενέργεια του ήταν να σουτάρει όταν έπαιρνε την μπάλα πριν ξεκαθαρίσει ποιες είναι οι επιλογές του. Και ο 27χρονος παίχτης αλλά και ο Νάνι ενώ τυπικά έπαιζαν στις πτέρυγες,κατά βάση,ξεκινούσαν από εκεί και συνέκλιναν προς το κέντρο. Αρκετά αποτελεσματικός ο Νάνι, στο πρώτο μέρος, που βοηθούσε σημαντικά και στην άμυνα. Μόνο ο Αλμέιδα,στην ουσία,δεν γυρνούσε για να μαρκάρει με τους υπόλοιπους 10 να βρίσκονται πίσω από την γραμμή του κέντρου όποτε η Ισπανία έκανε επίθεση. Αντίθετα,όποτε η Πορτογαλία είχε την κατοχή της μπάλας μόνο τα δύο σέντερ-μπακς έμεναν πίσω αφού ακόμα και τα δύο μπακς,Κοεντράο και Περέιρα,φρόντιζαν να περνάνε μπροστά και να συμβάλλουν στην ανάπτυξη. Όσον αφορά το τίκι-τάκα,οι Ισπανοί αντιμετώπισαν πολλά προβλήματα στο να το αποτυπώσουν στο χορτάρι. Τα τρία κεντρικά χαφ,Βελόσο,Μεϊρέλες και Μοουτίνιο,καθώς και οι Νάνι,Ρονάλντο από τα πλάγια δεν έδιναν τον χώρο και τον χρόνο στους αντιπάλους τους για να παίξουν τις πολλές κοντινές πάσες που συνηθίζουν. Στόχος των φούριας ρόχας ήταν να κατεβάζουν την μπάλα πιο πολύ από τα αριστερά,από την πλευρά που έπαιζαν Άλμπα και Ινιέστα,ένα εγχείρημα που αντιμετώπισε πολλές δυσκολίες. Τσάμπι Αλόνσο και Σίλβα έδειχναν να κινούνται σε ρηχά νερά και τράβηξαν,έτσι,πίσω δημιουργικά την ομάδα τους και,ως συνέπεια,δεν τροφοδοτούσαν ορθά τον Νεγρέδο. Ο τελευταίος έμοιαζε απομονωμένος και χαμένος ανάμεσα στα δύο σέντερ-μπακς,Πέπε και Μπρούνο Άλβες,της Σελεσάο.

Στο δεύτερο ημίχρονο,οι θεωρητικά γηπεδούχοι ήταν και πάλι αυτοί που μπήκαν πιο δυνατά στο παιχνίδι και μέχρι το 60' έλεγχαν τον ρυθμό του. Η πίεσή τους,ωστόσο,δεν απέφερε καρπούς αφού στην τελική προσπάθεια τα χαλούσαν. Για παράδειγμα,παρά το ότι η μπάλα στο 57' και στο 59' βρήκε σε πλεονεκτική θέση τον Αλμέιδα ο επιθετικός της Μπεσίκτας ήταν αδύνατο να σκοράρει δοκιμάζοντας σουτ από τα αριστερά της μεγάλης περιοχής,όπως και χρειάστηκε να κάνει. Οι πάσες που επιζητάει ο Αλμέιδα,με βάση το στυλ του,δεν ήρθαν και αντικαταστάθηκε στο 81' με τον Ολιβέιρα. Αναμφίβολα,θα ήταν πιο πρακτικό να αρχίσει ο δεύτερος στην θέση του επιθετικού ανοίγοντας με το παιχνίδι του κενούς χώρους στους συμπαίκτες του και κρατώντας μπάλα. Ο Αλμέιδα,κάλλιστα,θα μπορούσε να περάσει στα τελευταία λεπτά του αγώνα όταν και οι εξτρέμς θα επιχειρούσαν πιο πολύ σέντρες στα αντίπαλα καρέ,στοιχείο που συμβαδίζει με τον τρόπο παιχνιδιού του. Από το 60' μέχρι το 90',οι φούριας ρόχας επέβαλλαν τον ρυθμό τους σε ένα χρονικό σημείο που οι Πορτογάλοι δεν ήθελαν να ξοδέψουν άλλες δυνάμεις και περιορίζονταν αποκλειστικά στις αντεπιθέσεις. Έτσι,έλαβε χώρα και η σημαντικότερη φάση στο δεύτερο μισό όταν η πλευρά του Πάουλο Μπέντο πέρασε αστραπιαία το κέντρο,μετά από κακό χτύπημα φάουλ του Αλόνσο. Ο Μεϊρέλες μεταβίβασε την μπάλα την σωστή στιγμή στον Ρονάλντο που είχε την ευκαιρία να κλειδώσει την νίκη,όμως,το σουτ του έφυγε απελπιστικά άουτ.

Η Ισπανία στην παράταση είχε τον πρώτο λόγο και έπαιζε στο μισό γήπεδο την αντίπαλό της. Η Πορτογαλία,σαφώς,είχε ξεμείνει από αντοχή και,κυρίως, απομάκρυνε για 30 λεπτά την μπάλα μη έχοντας άλλη επιλογή πέρα από τα πέναλτι. Η ομάδα του Ντελ Μπόσκε δεν ρίσκαρε για να χτυπήσει το ματς και διαδραμάτισε βαρυσήμαντο ρόλο το γεγονός ότι είχε κάνει και τις τρεις αλλαγές πριν την λήξη της κανονικής διάρκειας. Στο 103' πραγματοποιήθηκε και η πιο απειλητική φάση του ματς όταν ο Ινιέστα από την καρδία της άμυνας δεν κατόρθωσε να νικήσει τον Ρουί Πατρίσιο. Καταπληκτική προσπάθεια και πάσα είχε κάνει προηγουμένως ο Πέδρο που αναστάτωσε τους προσωπικούς αντιπάλους του με τις τρίπλες του. Το 0-0 παρέμεινε μέχρι το 120' και όλα θα λυνόντουσαν στα πέναλτι. Οι παίχτες που ευστόχησαν ήταν οι: Ινιέστα,Πέπε,Πικέ,Νάνι,Ράμος και Φάμπρεγας. Οι ποδοσφαιριστές που δεν βρήκαν δίχτυα ήταν οι: Αλόνσο,Μοουτίνιο και Άλβες. Η Ισπανία κέρδισε,έτσι,το ένα από τα δύο εισιτήρια για τον τελικό και πλέον μένει να δούμε αν θα σπάσει το ρεκόρ. Θα είναι το πρώτο ομοσπονδιακό συγκρότημα που θα έχει κατακτήσει τρεις συνεχόμενους  τίτλους, σε περίπτωση που σηκώσει στον αέρα το τρόπαιο του Euro 2012. Περιμένει να μάθει τον αντίπαλο της ο οποίος θα είναι η Ιταλία ή η Γερμανία,και μετά το Euro 2008 και το Παγκόσμιο Κύπελλο 2010 θα παλέψει για έναν ακόμη στο Κίεβο.

Από την Ισπανία,σίγουρα, ξεχώρισαν δύο παίχτες που την επόμενη αγωνιστική περίοδο,κατά πάσα πιθανότητα, θα είναι και συμπαίκτες. Ο Ζόρντι Άλμπα,που πρέπει να θεωρείται πρώην παίκτης της Βαλένθια και νυν της Μπαρτσελόνα,ήταν εκπληκτικός όπως και στο ματς με την Γαλλία. Τρομερές κούρσες σε όλη την αριστερή πτέρυγα και μεγάλο πάθος στα μαρκαρίσματα επέδειξε ο νεαρός αριστερός μπακ. Με άλλα λόγια,προκάλεσε προβλήματα τόσο στον Νάνι όσο και στον Περέιρα. Ο Ινιέστα ξανά αποτέλεσε έναν από τους καλύτερους στο γήπεδο και παρουσιάζει με την απόδοσή του σταθερότητα. Αναντικατάστατο εργαλείο στην φαρέτρα του Ντελ Μπόσκε που από την αρχή του Euro, σε κάθε του εμφάνιση, προκαλεί τον θαυμασμό των φιλάθλων. Ήταν ο παίχτης, που για άλλη μια φορά, έπαιρνε την πάσα από τον Τσάβι,έτρεχε αρκετά μέτρα και έφερνε κοντά τους συμπαίκτες του στην αντίπαλη άμυνα. Ο Σίλβα δεν πήρε πρωτοβουλίες και από την δεξιά πτέρυγα πονούσε η Ισπανία. Παράλληλα,αυτό δεν βοήθησε και τον Νεγρέδο που περίμενε την κάθετη πάσα του Σίλβα η οποία δεν ήρθε ποτέ. Και οι δύο αντικαταστάθηκαν με τους Πέδρο και Φάμπρεγας,αντίστοιχα. Από την άλλη πλευρά,ο Πέπε ήταν ο κορυφαίος του ματς και με τον Μπρούνο Άλβες είχαν στήσει έναν τοίχο μπροστά από το τέρμα του Ρουί Πατρίσιο. Μόνο στα πέναλτι θα μπορούσε να δοθεί η απάντηση στην υπόθεση πρόκριση αφού και οι δύο αμυντικοί φαίνονταν πολύ σκληροί για να πεθάνουν. Η κοινή τους θητεία στην Πόρτο έχει μεγάλη σημασία και η χημεία μεταξύ τους είναι ολοφάνερη. Σχετικά με τον Αλμέιδα, γεννούνται ερωτηματικά με το κατά πόσο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί απογοήτευση ή θύμα της τακτικής. Τέλος,ο Ρονάλντο,με τα τέσσερα δοκάρια στην διοργάνωση(!),δεν έπαιξε τόσο καλά όσο στα ματς με την Ολλανδία και την Τσεχία,ωστόσο,οι απαιτητικοί υποστηρικτές της Πορτογαλίας έχουν ήδη αλλάξει την στάση τους απέναντι του και έχει,δίκαια,ξανακερδίσει τον σεβασμό τους.

Πιο δύσκολη από ότι φαινόταν η νίκη της Πορτογαλίας. Τσεχία 0-1 Πορτογαλία.

Χωρίς αμφιβολία, θα ακουστούν πικρόχολα σχόλια για την εμφάνιση των Τσέχων που έχασαν και αποκλείστηκαν από την συνέχεια της διοργάνωσης. Παρόλα αυτά,δεν αναμενόταν κάτι περισσότερο από την ομάδα του Μπίλεκ αφού αυτό είναι το στυλ παιχνιδιού της και στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στον αμυντικό προσανατολισμό. Η Τσεχία επιδιώκει να πετυχαίνει το γκολ είτε από κάποια αντεπίθεση,με κύριους θύτες τους Πίλαρ και Γίρατσεκ,είτε από προσωπικό λάθος της αντίπαλης πλευράς. Πολύ πιθανώς,να ήθελαν να χτυπήσουν την Πορτογαλία προς του τέλος του παιχνιδιού,όπως έγινε και κόντρα στην Πολωνία,στο χρονικό σημείο δηλαδή που οι ίβηρες θα ήταν επηρεασμένοι αρνητικά από το άγχος και την ψυχολογική πίεση. Κάτι τέτοιο δεν συνέβη,αφού το θεωρητικά φαβορί επιβεβαίωσε τον χαρακτηρισμό που του είχε αποδοθεί πριν το ματς. Κατά κάποιο τρόπο θα μπορούσε να θεωρηθεί ως εκδίκηση,έστω και μετά από χρόνια,για τον αποκλεισμό της Σελεσάο από την Τσεχία στον ίδιο γύρο του Euro 1996.

Οι φόβοι που υπήρχαν στις τάξεις της Νάροντακ,τελικά,επαληθεύτηκαν καθώς ο τραυματισμός του Ροζίτσκι στο παιχνίδι απέναντι στην Ελλάδα του στέρησε πέρα από το ματς με την Πολωνία και αυτό για την φάση των 8 με την Πορτογαλία και,έτσι,την θέση του πήρε ο Νταρίντα. Ένα πρώτο μέρος που σίγουρα έβλαψε τα μάτια των θεατών από όλες τις απόψεις και σε όλες τις πτυχές του. Πολύ αργός ρυθμός, ασυνεννοησία μεταξύ των παιχτών και πολλές άστοχες πάσες με τις δύο ομάδες συστηματικά να ανταλλάσσουν μπαλιές. Ειδικά,από πλευρά Τσεχίας,φαινόταν ιδιαίτερα δραματικό με τους σέντερ-μπακς και τους αμυντικούς χαφ να δυσκολεύονται αρκετές φορές εμφανώς να περάσουν με πάσα την μπάλα από την μέση του γηπέδου με την λέξη ανάπτυξη να μοιάζει ξένη. Από την άλλη,η Πορτογαλία συχνά πλησίαζε την αντίπαλη περιοχή αλλά κάπου εκεί τα χαλούσε και δεν πήρε το προβάδισμα πριν το 45'.  Ο Ρονάλντο αποτελούσε την μόνιμη απειλή με τις δύο σημαντικότερες ευκαιρίες για την ομάδα του να τελειώνουν από τα πόδια του. Στο 33', ο Πέπε σέντραρε όμορφα στον άσσο της Ρεάλ Μαδρίτης ο οποίος,ωστόσο,από πλεονεκτική θέση δεν βρήκε δίχτυα με το ψαλιδάκι που επιχείρησε. Στο πρώτο λεπτό των καθυστερήσεων,ο Ρονάλντο ξαναχτύπησε αλλά το σουτ του αυτή τη φορά βρήκε δοκάρι,μετά από μακρινή πάσα του Κοεντράο. Ο Νάνι δεν παίζει αποτελεσματικά ενώ ο Μοουτίνιο μόνο ξεχωρίζει με τις ενέργειες του από το κεντρικό τρίδυμο(Μοουτίνιο,Μεϊρέλες και Βελόσο).

Στο δεύτερο ημίχρονο,η Τσεχία παρουσιάστηκε ''μια από τα ίδια'' με τον Μπάρος να είναι εξαφανισμένος όπως και πριν την ανάπαυλα. Βέβαια,το μερίδιο ευθύνης δεν πέφτει αποκλειστικά στον ίδιο αφού η μπάλα ελάχιστες φορές έφτασε μέχρι την επίθεση. Εκεί που κρίθηκαν όλα είναι το γεγονός ότι η Πορτογαλία δεν έχασε την ψυχραιμία της και πίεζε για το γκολ τακτικά και με αποφασιστικότητα. Η παράταση δεν θα ήταν,επίσης,άσχημο σενάριο για τους Τσέχους που στα ψυχικά αποθέματα παίρνουν άριστα και οι Πορτογάλοι θα ένιωθαν εκεί τα μουρμουρητά και την απαξίωση. Ο Πάουλο Μπέντο δεν έδειχνε να ανησυχεί και στο 79' ήρθε και το πολυπόθητο γκολ. Ο Νάνι,που ανέβασε ρυθμούς στο δεύτερο μέρος,πάσαρε την κατάλληλη στιγμή στον Μοουτίνιο ο οποίος έβγαλε την ασσίστ στον Ρονάλντο που με κεφαλιά νίκησε τον Τσεχ και έγραψε με αυτό τον τρόπο το 0-1. Η ισοφάριση θα ακουγόταν σαν αστείο και οι Τσέχοι είχαν καταθέσει τα όπλα περιμένοντας μαρτυρικά την ήττα τους. Ο Μπίλεκ ακολούθησε το γνωστό και δοκιμασμένο πλάνο που δεν τον δικαίωσε αφού ο Μπέντο ήταν διαβασμένος και το τοίχος που έστησε στο κέντρο έκαψε και τις παραμικρές ελπίδες της Τσεχίας να σκοράρει κάποιο τέρμα. Μία,τουλάχιστον,από τις 20 τελικές προσπάθειες που είχε η Πορτογαλία ήταν λογικό να καταλήξει στα δίχτυα ενώ,παράλληλα,η Τσεχία τελείωσε το ματς κάνοντας μόλις 2 προσπάθειες για να πετύχει γκολ. Η κατοχή,από την άλλη,ήταν μοιρασμένη ανάμεσα στις δύο ομάδες,όμως,η Πορτογαλία ήταν εκείνη που έλεγχε,ποιοτικά,το παιχνίδι.

Το μη επιθετικό ποδόσφαιρο και η ήττα της Τσεχίας ''συνόδευσαν'',ως συνέπεια, και την απόδοση του κάθε παίχτη ξεχωριστά. Οι ποδοσφαιριστές που αναμενόταν να κάνουν την έκπληξη,Γίρατσεκ και Πίλαρ,δεν στάθηκαν στο ύψος τους και οι προσπάθειες τους δεν βγήκαν σε καμία περίπτωση. Γενικότερα,όλοι από πλευρά Τσεχίας κινήθηκαν σε ρηχά νερά ενώ λίγο καλύτερο βαθμό αξιολόγησης θα μπορούσαν να πάρουν ο Τσεχ και ο Χούμπσμαν. Ο πρώτος πάλεψε να κρατήσει με νύχια και με δόντια ανέπαφη την εστία του,αλλά στο 79' δεν είχε την δυνατότητα να το πράξει καθώς η απόπειρα του Ρονάλντο δεν του έδωσε ελπίδες. Ο Χούμπσμαν ήταν μαχητικός στο κέντρο,αρκετές ενέργειες του δεν ήταν αποτελεσματικές,ωστόσο,είχε διάθεση να κυνηγήσει το θετικό σκορ και κοίταξε στα μάτια τους αντιπάλους του. Στο στρατόπεδο της Πορτογαλίας,ο Ρονάλντο είναι σε δαιμονιώδη φόρμα και το δείχνει. Πέτυχε το τρίτο του γκολ σε δύο συνεχόμενα παιχνίδια και συνεχίζει ακάθεκτος. Ήταν διαρκώς κίνδυνος για την άμυνα της Τσεχίας και πέρα από το θέαμα που προσφέρει, συμβάλλει καθοριστικά ώστε η ομάδα του να παίρνει τα επιθυμητά σκορ. Ο Μοουτίνιο,για άλλο ένα παιχνίδι,αποτέλεσε τον ηγέτη του κέντρου που κόβει και ράβει για την Πορτογαλία και ανταποκρίνεται επιτυχώς στον πολυσύνθετο ρόλο του,προσθέτοντας μία ασσίστ στο ενεργητικό του. Μεγάλο μερίδιο στην ''δόξα'',προφανώς,είχαν και τα δύο φουλ-μπακς,όπως στο παιχνίδι με την Δανία. Το παράδειγμα αυτό δεν είναι τυχαίο αφού οι ερυθρόλευκοι διαθέτουν παρόμοιο στυλ παιχνιδιού με την Τσεχία αφού ξεκινάνε από την σφιχτή άμυνα και προσπαθούν κύρια να πετύχουν γκολ μέσω αντεπιθέσεων,τα οποία δημιουργούνται κατά βάση από τα γρήγορα μπακς της και εξτρέμ της. Περέιρα και Κοεντράο,λοιπόν,κατατρόπωσαν το πλάνο των Δανών και στην συνέχεια θύμα τους ήταν και οι Τσέχοι. Εξαιρετικοί σε δεξιά και αριστερή πλευρά,αντίστοιχα,διότι δεν άφηναν χώρους αμυντικά και οι γρήγορες κούρσες τους στις πτέρυγες προκαλούσαν τριγμούς στην αμυντική λειτουργία των αντιπάλων τους. Η Πορτογαλία έχει υψηλές βλέψεις,όμως,για να φτάσει στον τελικό χρειάζεται πρώτα να αποκλείσει μία εκ των Ισπανία ή Γαλλία με το εγχείρημα να θεωρείται ιδιαίτερα απαιτητικό.