Νίκη χωρίς να ιδρώσει!

Η Ελλάδα έπαιξε στο Δουβλίνο και πήρε μία επαγγελματική νίκη. Αυτό που αξίζει να υπογραμμιστεί κυρίως από το ματς είναι το ότι πλέον η εθνική αντιμετωπίζεται με σεβασμό,σεβασμός που αναλογεί σε μία ομάδα που διαθέτει παγκόσμια αναγνωρισιμότητα. Πολλοί από τους παίχτες των φιλοξενουμένων έχουν παίξει σε Euro,το 2008,καθώς και στο Mundial του 2010. Δίπλα σε αυτούς άξιοι συμπαραστάτες παίχτες με πλούσιο ταλέντο που μπορούν και αξίζουν να φοράνε το εθνόσημο στο στήθος.

Η Ιρλανδία μπήκε δυνατά στον αγώνα και κυνήγησε από νωρίς να πάρει το προβάδισμα. Δεν τα κατάφερε και όσο περνούσε η ώρα είχε μια φθίνουσα πορεία στην απόδοσή της. Πάντως, για να λέμε και του στραβού το δίκιο,η πλευρά του Τραπατόνι εμφανίστηκε στο χορτάρι με σημαντικές απουσίες όπως αυτές των Ρόμπι Κιν, Ρίτσαρντ Νταν και ΜακΓκίντι. Οι τρεις αυτοί ποδοσφαιριστές προσθέτουν μεγάλη ποιότητα στις τρεις γραμμές της εθνικής Ιρλανδίας και χρίζουν ιδιαίτερης μνείας. Πιο πολύ στα μάτια του Τραπατόνι αυτό το ματς θα έμοιαζε,πιθανώς,με ένα στοίχημα. Πως μπορεί να σταθεί η πλευρά του αξιοπρεπώς χωρίς τους προαναφερθέντες παίχτες. Και άντεξε. Οι νέοι σταρ της ομάδας,ΜακΚλιν και Κόουλμαν,έδειξαν για άλλη μια φορά την αξία τους και φάνηκε πως σε λίγα χρόνια θα κουβαλάνε την εθνική τους στις πλάτες τους.

Το γκολ του Χολέμπας ήρθε σε μια απρόσμενη στιγμή όταν οι γηπεδούχοι είχαν την κατοχή της μπάλας με το μέρος τους και ήταν σε όλα τα επίπεδα κυρίαρχοι του παιχνιδιού. Τα 1-2 των Ιρλανδών είχαν ζαλίσει την ομάδα του Σάντος και το πείσμα τους φαινόταν πως αργά ή γρήγορα θα τους οδηγούσε στο γκολ. Αλλά τελικά αυτό δεν επαληθεύτηκε. Μετά το 0-1 η Ιρλανδία πέταξε σχεδόν λευκή πετσέτα αφού πατούσε στο γήπεδο χωρίς ιδέες. Μάλιστα,το τέρμα της Ελλάδας προξένησε και αρκετά νεύρα στο στρατόπεδό τους.

Στο δεύτερο ημίχρονο δεν έγιναν οι μεγάλες φάσεις και οι δύο προπονητές πραγματοποίησαν πολλές αλλαγές. Να σημειωθεί πάντως πως,Σαμαράς και Μήτρογλου(1ο μέρος) ήταν ένα πιο δεμένο δίδυμο από αυτό που μπήκε μετά το 45',Αθανασιάδης και Σαλπιγγίδης. Το καλό,ωστόσο, με το δεύτερο είναι ότι ο Σαλπιγγίδης συνέκλινε συχνά προς το κέντρο δίνοντας βοήθειες στον Αθανασιάδη,βοήθειες που δεν περιμένουν οι αντίπαλοι. Επίσης,φάνηκε πως είναι προτιμότερο να παίζει ο Σαλπιγγίδης δεξιά από το να παίζει ο Νίνης. Για άλλη μια φορά ο παίχτης της Πάρμα κινήθηκε σε ρηχά νερά και ήταν πιο αργός από το ρυθμό του παιχνιδιού.

Αντίθετα, ξεχώρισαν από την πλευρά της γαλανόλευκης οι Φορτούνης και Ταχτσίδης. Ο ευρωπαϊκός αέρας τους έχει προσδώσει άλλη αξία και φαίνεται αισθητά η βελτίωσή τους. Ο πρώτος μπήκε ως αλλαγή και ήταν απόλυτα συγκεντρωμένος στο παιχνίδι. Ο χρόνος συμμετοχής που έχει ο Ταχτσίδης στην Ρόμα τον έχει αναγεννήσει. Από εκεί που κάποιος θα περίμενε πως μετά την ΑΕΚ θα έπαιρνε την κατιούσα τελικά κέρδισε με το σπαθί του μια θέση στην κορυφή. Βέβαια,το πιο δύσκολο είναι να παραμείνει σε αυτή. Εντυπωσιακές κάθετες πάσες από τον νεαρό μέσο και εξαιρετική τεχνική. Η ποιότητά του κέρδισε το ''βάρβαρο''παιχνίδι των Ιρλανδών μέσων και κατάφερε να ''κατακτήσει'' τον χώρο του κέντρου.

Η Ιρλανδία φαίνεται ότι πονάει πολύ στην επίθεση όπου μετά τον Ρόμπι Κιν, το χάος. Ο Κέβιν Ντόιλ,ο παίχτης που χρίστηκε διάδοχος του πολύπειρου επιθετικού,προέρχεται τακτικά από τον πάγκο σε μία θέση που θα 'πρεπε να έχει χαλαρά φανέλα βασικού.

Οι γηπεδούχοι επιτίθονταν κατά βάση από την δεξιά πτέρυγα,από εκεί που παίζουν δηλαδή οι Κόουλμαν και ΜακΚλιν. Το παιχνίδι τους αρκετά προβλέψιμο,ωστόσο,ο άπειρος Σταφυλίδης τους έδωσε με τα λάθη του ευκαιρίες να ελπίζουν. Ο Σταφυλίδης δεν πατούσε καλά στο ματς κάνοντας φτηνά φάουλ. Ήταν τρακαρισμένος και δεν έκανε τις γνωστές του κούρσες. Έτσι,η πιο δυνατή πλευρά των Ιρλανδών χτυπούσε από την πιο αδύναμη των Ελλήνων. Τελικά,το γκολ της ισοφάρισης δεν ήρθε.

Η ομάδα του Τραπατόνι έχει ρίξει,επίσης,μεγάλο βάρος στα στημένα στα οποία πρωταγωνιστής είναι και πάλι ο ΜακΚλιν. Ούτε από εκεί ευτύχησαν να σκοράρουν και ο Καρνέζης είχε σχετικά ένα ήσυχο βράδυ. Μία δουλεμένη φάση που εντυπωσίασε ήρθε για τους Ιρλανδούς στο 68'. Ο Ο' Σέι πλησιάζει τον ΜακΚλιν για να του πει πως θα εκτελέσει το φάουλ. Ο Ο' Σέι πάει στο πρώτο δοκάρι με τους έλληνες αμυντικούς να υποψιάζονται ότι θα πάει η μπάλα στο δεύτερο,πράγμα που οι γηπεδούχοι είχαν προβλέψει. Και τελικά η μπάλα πήγε έξω από την μεγάλη περιοχή,προκαλώντας σύγχυση στην ελληνική άμυνα. Ο Τραπατόνι ποντάρει πολλά σε φάουλ και κόρνερ και είναι προφανές πως γίνεται σημαντική δουλειά στην προπόνηση.

Τραγική η Ιρλανδία... Ισπανία 4-0 Ιρλανδία.

Μοναδικός επιζώντας από το καράβι που βούλιαζε ήταν ο τερματοφύλακας-φύλακας άγγελος των πράσινων Σέι Γκίβεν. Ένα τοίχος στήθηκε μπροστά στα γκολποστ των βρετανών που έσωσε την ομάδα του από πρωτοφανή διασυρμό. Κάθε φορά που ακουμπούσαν την μπάλα οι Ισπανοί την έβλεπαν σαν ευκαιρία για γκολ,και αυτές οι περιπτώσεις έκαναν τους στατιστικολόγους να χάσουν το μέτρημα (27-6 σουτ,75%-25% κατοχή της μπάλας για Ισπανούς και Ιρλανδούς,αντίστοιχα). Βρήκε και τα έκανε η Ισπανία που δεν έδειξε οίκτο σε μια ομάδα που πονούσε σε όλες τις γραμμές εκτός από την θέση κάτω από τα δοκάρια. Απογοητευτικός κυρίως αποδείχτηκε ο Ρίτσαρντ Νταν,ένας αμυντικός που έχει γράψει την δική του ιστορία στα αγγλικά γήπεδα,αφού οι κινήσεις του και τα διωξίματά του από την άμυνα ήταν πολύ αργά και αβέβαια. Και να μην κατέληγε γκολ η φάση,η μπάλα πάλι θα κατέληγε στα πόδια των Ισπανών και ''φτου από την αρχή''. Μέσα σε όλες τις αποκρούσεις που πραγματοποίησε ο Γκίβεν περιλαμβάνεται,πιθανώς, και η καλύτερη της διοργάνωσης αφού με το ένα χέρι κατόρθωσε να αποκρούσει σουτ που ήταν συστημένο για τα δίχτυα. Το 1-0 δεν αποτυπώνει σε καμία περίπτωση την εικόνα του πρώτου ημιχρόνου αφού το πάθος μπορεί να περισσεύει από τους Ιρλανδούς,όμως,η ανάπτυξή τους μπάζει από όλες τις πλευρές. Στα πρώτα 33 λεπτά η Ισπανία,μάλιστα, είχε κάνει 281 σωστές πάσες ενώ η Ιρλανδία 94. Ο Τόρρες ήταν ο δράστης στο 4',στο πρώτο γκολ των ιβήρων,το οποίο δεν αρκούσε στους Ισπανούς οι οποίοι σε κάποιες φάσεις έδειχναν νευρικοί και απαιτούσαν από τους εαυτούς τους να αυξήσουν το σκορ.

Το δύσκολο έργο στην διακοπή,αναμφίβολα, το έφερε στις πλάτες του ο Τζιοβάννι Τραπαττόνι. Από την μία πλευρά,άμα έπαιζε φουλ-αμυντικά θα γλίτωνε την συντριβή ενώ από την άλλη θα είχε ως αντιμέτωπο τον διεθνή τύπο που θα του πίστωνε ατολμία και φόβο. Τελικά, ο προσανατολισμός που διάλεξε έμοιαζε περισσότερο επιθετικός αφού στόχος του ιταλού προπονητή ήταν,τουλάχιστον,να πλησιάσει το γκολ της τιμής. Η επιλογή του αυτή τον εξέθεσε καθώς και στο δεύτερο μέρος η Ιρλανδία δεν μπόρεσε να κοιτάξει επουδενί στα μάτια την αντίπαλο της η οποία είχε άγριες διαθέσεις. Η ''αγριότητα'' των φούριας ρόχας φάνηκε και στο 49',70' και 83' όπου Σίλβα,Τόρρες και Φάμπρεγας,αντίστοιχα, βρήκαν τον δρόμο προς τα δίχτυα. Ακόμα και το 4-0 έδειχνε φτωχό ως επιβράβευση από την μία για τους νικητές και ως τιμωρία από την άλλη για τους ηττημένους που θεωρούσαν χαμένο το παιχνίδι πριν καν αρχίσει. Η απώλεια των τριών ή έστω του ενός βαθμού κόντρα στην Κροατία αποτέλεσε για τους πράσινους το game over στην διοργάνωση.

Ο νόμος του ισχυρού επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά αφού οι ακριβοπληρωμένοι και κομμάτια της αφρόκρεμας του παγκοσμίου ποδοσφαίρου παίχτες της Ισπανίας βρήκαν απέναντι τους μια ομάδα όπου παραδείγματος χάρη,όπως προαναφέρθηκε και στο σχετικό με το Κροατία-Ιρλανδία άρθρο,τρεις παίχτες δεν έχουν συμβόλαιο με ομάδα. Το γαλατικό χωριό δεν νίκησε τους Ρωμαίους και έκπληξη δεν σημειώθηκε. Ο Τόρρες ήταν σε μεγάλα κέφια και τα δύο γκολ του άξιζαν για να ανεβεί το ηθικό του. Πολλοί ξεγελιούνται από την άδικη κριτική των βρετανικών ΜΜΕ αφού η αναγέννηση του ισπανού επιθετικού δεν έλαβε χώρα στο συγκεκριμένο ματς αλλά είχε ήδη αρχίσει από τον εκτός έδρας αγώνα της Τσέλσι με την Μπενφίκα για τους ημιτελικούς του Τσάμπιονς Λιγκ,παιχνίδι το οποίο έληξε 0-1.

Ανάμεσα σε μία Ισπανία που εξαφάνιζε την μπάλα είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις ποιοι παίχτες έκαναν το ''μπαμ'' περισσότερο από τους άλλους. Πάντως,στους κορυφαίους σίγουρα περιλαμβάνεται ο Νταβίντ Σίλβα,που ενώ έκανε στο πρώτο μέρος κάποιες επιπόλαιες πάσες,πέτυχε ένα γκολ και σημείωσε δύο ασσίστς. Για τους Ιρλανδούς,ο Ρόμπι Κιν αποτελεί έναν θρύλο και δίκαια φοράει το περιβραχιόνιο του αρχηγού καθώς όταν οι υπόλοιποι παίχτες άρχισαν να τα παρατάνε ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία της χώρας ήταν ακόμα εκεί για να πολεμήσει.