Ισπανικό Πρωτάθλημα: Τα "διαμάντια" της σεζόν 2013/2014

Το ισπανικό ποδόσφαιρο δεν πάσχει ποτέ από νέο αίμα. Η σκληρή δουλειά, οι ευνοϊκές συνθήκες κατά την σχολική περίοδο, η "καλή" ζωή και φυσικά το ταλέντο οδηγούν πολλούς ισπανούς ποδοσφαιριστές στην παγκόσμια αναγνώριση. Παρακάτω παρουσιάζονται οι παίκτες που έλαμψαν την φετινή περίοδο.

Όσον αφορά τα κριτήρια... Δεν ξεπερνούν τα 25 χρόνια και έκαναν το "μπαμ" φέτος, άσχετα αν είχαν συμμετοχές στην Λα Λίγκα και την περσινή χρονιά.

Διέγο Μαρίνιο (24 ετών): Ο τερματοφύλακας της Βαγιαδολίδ έκανε ουσιαστικά την πρώτη του γεμάτη χρονιά στην Πριμέρα Ντιβισιόν. Ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες, κάλυψε το κενό του Ντάνι Ερνάντεζ (δανεικός στον Αστέρα Τρίπολης) και έκανε ορισμένες φαντασμαγορικές αποκρούσεις. Το ύψος του δεν είναι κάτι ιδιαίτερο (1.85). Η αλήθεια είναι πως η συγκεκριμένη θέση αποτέλεσε την πιο προβληματική περίπτωση της λίστας. Εκτός από τον Μαρίνιο, κανένας άλλος νεαρός τερματοφύλακας δεν άφησε το στίγμα του.

Χουάν Μπερνάτ (21 ετών): Ο νεαρός αριστερός μπακ διαθέτει το πιο συνηθισμένο επίθετο στην Βαλένθια, όμως, την ποιότητά του σίγουρα δεν την βρίσκεις εύκολα. Ταχύτατος, παλεύει σκληρά στο μαρκάρισμα, στις επιθέσεις είναι καταπληκτικός. Στο τελευταίο κομμάτι θα μπορούσε να θεωρηθεί ειδικός αφού η φυσική του θέση είναι αριστερό εξτρέμ. Μάλιστα, κάποιες φορές όχι απλά ανεβαίνει, αλλά συγκλίνει και προς το κέντρο.

Αϊμερίκ Λαπόρτ (19 ετών): Ο κεντρικός αμυντικός της Αθλέτικ Μπιλμπάο οδήγησε την ομάδα του στην απόλυτη επιτυχία, το Τσάμπιονς Λιγκ (μετά από 16 χρόνια). Διαθέτει τρομερό σωματότυπο, είναι πολύ καλός στον αέρα και παράλληλα ανεβαίνει συχνά με την μπάλα στα πόδια. Χρειάζεται να βελτιώσει την ψυχραιμία του. Όταν το πράγμα στραβώσει, υποπίπτει και σε άλλα λάθη. Ωστόσο, το ταλέντο του είναι εκπληκτικό. Δεν συνδέθηκε τυχαία το όνομά του με την Μπαρτσελόνα.

Μαρκ Μπαρτρά (23 ετών): Η Μπαρτσελόνα τον χρειάστηκε και αυτός αντεπεξήλθε. Κάλυψε ουκ ολίγες φορές τους τραυματίες Πικέ και Πουγιόλ. Έδειξε ότι είναι πολύ ικανός στον αέρα, μπορεί να κατεβάσει την μπάλα (σαν άλλος Πικέ) και αποτελεί ένα φαβορί για το μέλλον της εθνικής Ισπανίας. Το δίδυμο ίσως συνθέτουν οι "νικητές του Ισραήλ", Μπαρτρά και Ινίγο Μαρτίνεθ.

Ντάνι Καρβαχάλ (22 ετών): Δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει τον αμυντικογενή Αρμπελόα. Παράλληλα, διαθέτει ένα δυνατό προτέρημα, την ταχύτητα. Κατάφερε να προσαρμοστεί αμέσως, να πάρει φανέλα βασικού και στον πρώτο χρόνο να διεκδικεί πρωτάθλημα. Άλλο ένα χαρακτηριστικό του είναι ο υπερβάλλων ζήλος στο μαρκάρισμα. Τα αποτελεσματικά και άκρως ριψοκίνδυνα τάκλιν του συχνά αφήνουν τον θεατή με ανοιχτό το στόμα.

Μάνου Τριγέρος (22 ετών): Ο μέσος της Βιγιαρεάλ είναι η έννοια της ποιότητας. Είναι ο λόγος που κάποιος αγαπάει το ποδόσφαιρο. Η στοργή που φέρεται στην μπάλα προκαλεί τον θαυμασμό του κόσμου. Ανήκει στην ίδια σχολή με τον Ίσκο, τον Μουνιαίν, τον Κόκε, τον Κανάλες. Απίστευτη τεχνική κατάρτιση, εξαιρετικός στην πάσα, πολύ καλός στην ντρίμπλα και γρήγορος. Μπορεί να παίξει δίπλα στον Μπρούνο Σοριάνο ή σαν 10αρι της ομάδας.

Οριόλ Ρομέου (22 ετών): Ο πολύμηνος τραυματισμός του δεν ήταν αρκετός για να τον αφήσει μακριά από την λίστα. Σκληροτράχηλος αμυντικός μέσος, αποτελεί ένα τοίχος στο κέντρο και παράλληλα δεν αφήνει τους αντιπάλους που βρίσκονται πίσω από την πλάτη του. Μπορεί να παίξει και στα αριστερά αλλά και στα δεξιά των αμυντικών χαφ (συνήθως δίπλα του είναι ο Παρέχο που προωθείται).

Χεσέ (21 ετών): Η αλήθεια είναι πως ο κανάριος πήγε να μου διαφύγει. Είναι σαν να παίζει πολλά χρόνια με την πρώτη ομάδα της Ρεάλ Μαδρίτης. Αποδείχτηκε "λίρα 100" για τον Κάρλο Αντσελότι. Πολύ καλός στο σκοράρισμα, γρήγορος, αποφασιστικός, κέρδισε το Μπερναμπέου και αποτέλεσε φέτος μια αξιόλογη μίνι version του Κριστιάνο Ρονάλντο. Ανάμεσα στους δύο έγιναν ουκ ολίγες συγκρίσεις. Επιπλέον, ο Χεσέ έδειξε πως είναι πολύ καλός στην τακτική και πως μπορεί να παίξει και στις πτέρυγες, εκτός από επιθετικός.

Ραφίνια (21 ετών): Δίπλα στην λέξη ποδόσφαιρο υπάρχει η φανέλα του Ραφίνια. Ο γιος του Μαζίνιο και αδερφός του Τιάγκο Αλκάνταρα είναι ένας μάγος της μπάλας. Περιμένεις με αγωνία να φτάσει η μπάλα στα πόδια του προκειμένου να δεις κάτι το αφύσικο. Τεχνική, καταπληκτική πάσα, φαντασία, ντρίμπλα, ηγετικές ικανότητες είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά του. Παίζει σαν δεξί επιθετικό χαφ, δίπλα στον δεξί εξτρέμ Αουγούστο Φερνάντεζ. Βέβαια, καλύπτει όλη την γραμμή. Η Θέλτα κέρδισε την παραμονή της χάρη στον Ραφίνια. Πιθανό σενάριο μοιάζει να ακολουθήσει τον Λουίς Ενρίκε στην Μπαρτσελόνα (με βασικό ρόλο αυτή τη φορά).

Χαβιέρ Ακίνο (24 ετών): Ο μεξικανός έμεινε άδικα μακριά από το Μουντιάλ. Το ταλέντο ξεχειλίζει από πάνω του, έχει ταχύτητα, συγκλίνει όποτε χρειάζεται, ντριμπλάρει με άνεση. Το μοναδικό του μείον είναι ότι δεν έχει σταθερότητα στην απόδοσή του. Παίχτης χαμηλού κέντρου βάρους που μπορεί να κάνει ακόμα περισσότερα στο κοντινό μέλλον.

Πάκο Αλκάθερ (20 ετών): Η Βαλένθια έψαχνε την επιτυχία στον πρωταγωνιστή, όμως, την δουλειά σήκωσε ο κομπάρσος. Ο Πόστιγκα δεν έπεισε (αν και η ανάπτυξη της ομάδας δεν τον βοηθούσε) και έτσι η Βαλένθια έψαξε την λύτρωση στον Πάκο Αλκάθερ. Ειδικά, ο Πίτσι του έδωσε πολλές ευκαιρίες και εκείνος τις εκμεταλλεύτηκε. Μάλιστα, κόντεψε να βγει πρώτος σκόρερ του Γιουρόπα Λιγκ (7 γκολ). Δυνατό σουτ, έχει σωστό timing στις ενέργειές του, εξαιρετικός στο σκοράρισμα.

Στον πάγκο κάθονται| 

Αναπληρωματικοί του Λαπόρτ: Μουρίγιο (Γρανάδα), Λισάντρο Λόπεζ (Χετάφε).

Καρβαχάλ: Χουάνφραν (Μπέτις), Θαλδούα (Ρεάλ Σοσιεδάδ).

Τριγέρος: Γαθτανιάγα (Ρεάλ Σοσιεδάδ), Δαρδέρ (Μάλαγα).

Ρομέου: Σαούλ (Ράγιο Βαγιεκάνο), Μοράν (Αθλέτικ Μπιλμπάο).

Χεσέ: Όλιβερ (Βιγιαρεάλ), Καρτάμπια (Βαλένθια), Πάμπλο Ερμπίας (Ρεάλ Σοσιεδάδ).

Ακίνο: Χάιρο (Σεβίλλη), Κλαούντιο Μπράβο (Γρανάδα).

Αλκάθερ: Τζον Κόρδομπα (Εσπανιόλ), Χουάνμι (Μάλαγα).

Πέντε εισιτήρια προσωρινής ευτυχίας.

Στην αιματοβαμμένη ήπειρο που ονομάζεται Αφρική, δέκα ομάδες κονταροχτυπιούνται για την πρόκρισή τους στη Βραζιλία. Δέκα ομάδες παλεύουν για να δώσουν ένα «φάρμακο» στις πληγωμένες πατρίδες τους. Τα αστέρια που θα παρελάσουν στις διπλές αναμετρήσεις θα προσφέρουν την απαστράπτουσα λάμψη που θα σκεπάσει για λίγο τα προβλήματα.

Το κωμικοτραγικό της ιστορίας είναι ότι η κλήρωση των αγώνων έλαβε χώρα στην Γκίζα της Αιγύπτου,την ίσως πιο χτυπημένη από τις αναταράξεις χώρα τον τελευταίο καιρό. Όλοι προσεύχονταν να μην κληρωθούν Αίγυπτος και Αλγερία μαζί,δυο βορειοαφρικανικά έθνη που τα χωρίζει πολύ μίσος. Αυτό θα προσέθεται έναν κίνδυνο περισσότερο στα θεμέλια της αιγυπτιακής κοινωνίας. Τελικά, η κληρωτίδα ήταν... συμπονετική και οι συγκεκριμένες χώρες απέφυγαν η μία την άλλη, κάτι που δεν είχε γίνει το 2009 στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Νοτίου Αφρικής. Μάλιστα,η αντιπαλότητά τους στο ποδόσφαιρο έφερε και διπλωματικές επιπτώσεις.

Πολύ «ψωμί»

Φέτος,πάντως, η Γκάνα θα βρεθεί στον δρόμο των «φαραώ». Η ομάδα του Εσιέν, των δύο Ασαμόα (Κουάντο και Τζίαν), του Κέβιν – Πρινς Μπόατενγκ, του Μουντάρι και των αδερφών Αγιού,ξεπέρασε αρχικά το εμπόδιο του ομίλου της αφήνοντας την νικήτρια του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής (το 2012) ,Ζάμπια, στην δεύτερη θέση. Με την τρίτη και την τέταρτη ομάδα του γκρουπ,Λεσότο και Σουδάν αντίστοιχα, δεν υπήρχε συναγωνισμός με την Γκάνα να κάνει επίδειξη δύναμης με το Λεσότο,νικώντας το 7-0. Η Αίγυπτος,η πολυνίκης του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής, του αειθαλούς Αμπούτρεκα που προτίμησε να μην κάνει καριέρα στην Ευρώπη για να μείνει με την οικογένειά του, του γνωστού στο ελληνικό κοινό Σικαμπάλα, του «τρελού» Ζάκι, του πρώτου σκόρερ των προκριματικών μέχρι στιγμής Σαλάχ και του 38χρονου πλέον Γκόμαα,καλείται να δείξει το «μέταλλό» της απέναντι στο φαβορί Γκάνα.

Στο πρώτο χρονικά ματς που θα διεξαχθεί (12 Οκτωβρίου), η Ακτή Ελεφαντοστού θα αντιμετωπίσει την Σενεγάλη σε δυο ματς που θα «πέσουν κορμιά». Η Σενεγάλη έχει ξεφύγει για τα καλά από την εποχή που ξεχώριζε ο Ανρί Καμαρά και πλέον προτάσσει Παπίς Σισέ, Σόου, Μπα, Κουγιατέ, Μ’ Μπαγιέ Νιάνγκ και άλλους. Οι Σενεγαλέζοι πάντως, δεν πέρασαν και εύκολες μέρες στον όμιλο απέναντι σε Ουγκάντα και Αγκόλα. Η Ακτή Ελεφαντοστού έχει τον πρώτο λόγο στο ζευγάρι. Το υλικό που έχουν οι ελέφαντες,για παράδειγμα στην επίθεση, προκαλεί «συγκίνηση». Ντρογκμπά, Καλού, Ζερβίνιο, Λασίνα Τραορέ και Ντουμπιά(κάποιες φορές ο Νέσιντ ήταν παρτενέρ του στην Τσσκα Μόσχας),είναι μερικές από τις επιλογές του Σαμπρί Λαμουσί.

Στο Αιθιοπία – Νιγηρία,τυπικά ξεχωρίζει η χώρα του πετρελαίου. Δυο χώρες πολύ διαφορετικές αναμετρώνται: Η Αιθιοπία ένα κράτος με κοινωνική σταθερότητα παίζει για να καλλιεργήσει το ποδόσφαιρο ενώ η Νιγηρία ένα κράτος με καλλιεργημένο ποδόσφαιρο παίζει για να φέρει,έστω και για λίγο, την κοινωνική σταθερότητα. Η Αιθιοπία με... κανέναν σταρ(οι περισσότεροι αγωνίζονται στο πρωτάθλημα Αιθιοπίας) κατάφερε να πετάξει εκτός την Νότια Αφρική των γνωστών στην Ελλάδα, Κουμάλο (ΠΑΟΚ) και Πάρκερ (Πανσερραϊκός). Το ζευγάρι αυτό έχει το πιο σαφές φαβορί,την Νιγηρία, αλλά αν η ομάδα του Τζον Όμπι Μίκελ παρουσιαστεί όπως στο Κόπα Κονφεντερέισονς,δίνει ελπίδες στην αντίπαλό της.

Το «μενού» έχει και Τυνησία – Καμερούν. Τα «αδάμαστα λιοντάρια» τον Φεβρουάριο του 2013 πήραν την πιο χαμηλή θέση της ιστορίας τους στη FIFA (79^η ),κάτι που είναι άδικο βάσει του ρόστερ που διαθέτουν. Το Καμερούν έχει την ηθική υποχρέωση να περάσει απέναντι στους άραβες. Ενώ αγωνιστικά, το Κάπο Βέρντε ήταν αυτό που θα έπαιζε απέναντι στο Καμερούν,η χρησιμοποίηση ενός τιμωρημένου παίχτη,του Φερνάντο Βαρέλα,στο τελευταίο παιχνίδι με την Τυνησία,την οποία και νίκησε, της στέρησε την πρόκριση.

Η Μπουρκίνα Φάσο του Πιτρόιπα (Ρεν),του Καμπορέ (Κούμπαν Κρασνοντάρ) και του Μπακαρί Κονέ (Λυών) είναι σχεδόν απίθανο να κάνει το μπαμ απέναντι στην πανίσχυρη Αλγερία. Η αραβική αυτή χώρα μπορεί να κουβαλάει από πίσω της λίγο «παράξενους» οπαδούς,είχαν σηκώσει φωτογραφίες του Καντάφι σε ματς με την Λιβύη(ναι, κι όμως!),όμως διαθέτει τεράστια ποδοσφαιρική ποιότητα. Βασικοί παίχτες της Λα Λίγα απαρτίζουν το ρόστερ της, όπως είναι οι Μπραχίμι,Λασέν,Φεγκουλί και Γεμπντά. Επίσης, με τα χρώματά της αγωνίζονται οι Ταϊντέρ και Μπελφοντίλ της Ίντερ και οι Τζιμπούρ, Μετζανί που ανήκουν στον Ολυμπιακό.

Άλλα «διαμάντια»

Αναμφίβολα,το Μαρόκο διαθέτει πολλά. Θα μπορούσε άνετα να είναι ανάμεσα στις 10 ομάδες που προκρίθηκαν αν δεν είχε την ατυχία να πέσει στον ίδιο όμιλο με την Ακτή Ελεφαντοστού. Βασικά χαρτιά των βορειοαφρικανών είναι ο Ελ Αραμπί (Γρανάδα), ο Μπελχαντά (Ντιναμό Κιέβου), ο Λαμπιάντ (Σπόρτινγκ Λισσαβόνας), ο Μπαράντα (Αλ-Τζαζίρα), ο Ομπαντί (Μονακό) και ο Μπενάτια (Ρόμα).

Και τα υπόλοιπα είναι σκορπισμένα. Για παράδειγμα, η Κένυα έχει  τον Γουανιάμα της Σάουθαμπτον. Η Γουινέα τον Κέβιν Κονστάντ της Μίλαν και τον Λας της Ράγιο Βαγιεκάνο. Στη Μοζαμβίκη παίζουν οι Σιμάο(Λεβάντε) και Παϊτο(Σκόντα Ξάνθη). Στο Μπενίν, ο Στέφαν Σεσενιόν της Γουέστ Μπρομ.

Στην Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό παίζουν οι Μποκανί (Ντιναμό Κιέβου) και Λούα Λούα (πρώην παίχτης του Ολυμπιακού και νυν της Καραμπούκσπορ). Το εθνόσημο του Τόγκο φοράει ο Εμάνουελ Αντεμπαγιόρ,αν και έχει να αγωνιστεί με την εθνική από το τελευταίο Κύπελλο Εθνών Αφρικής. Με την πορτογαλόφωνη Αγκόλα αγωνίζονται οι Μανούτσο (πρώην παίχτης του Παναθηναϊκού και τώρα της Βαγιαδολίδ) και Τζαλμά (Πόρτο).

Μέλος της εθνικής ομάδας της Ζάμπια,και αρχηγός της, είναι ο Κρίστοφερ Κατόνγκο (Χενάν Κονστράξιον) που είχε περάσει από την Σκόντα Ξάνθη. Στο Κονγκό παίζουν οι Κρίστοφερ Σαμπά (Ντιναμό Μόσχας) και Ντιγκά (Ολυμπιακός).

Στη Γκαμπόν,τέλος,υπάρχει «φλέβα χρυσού» με τον Ομπαμεγιάνγκ(Μπορούσια Ντόρτμουντ) να τραβάει φυσικά τα βλέμματα. Επίσης, μέλος της ομάδας είναι ο Λέβι Μαντίντα,ένας παίχτης τον οποίο πιστεύουν πολύ στην Θέλτα για το μέλλον.